Εν γένει...
- Χριστούγεννα
- Η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου
- «Ο Χριστός φέτος γεννήθηκε στη γέφυρα»
- Από τα κάλαντα στα τάλαντα
- Η γέννηση του Χριστού και η γέννηση του Δία
- Φιλανθρωπία
- Ο Μίθρας και η 25η Δεκεμβρίου
- Η περιπέτεια των «Τιμίων Δώρων»
- Ο Ιησούς και η εποχή του
- Πώς έστρωναν το γιορτινό τραπέζι οι... παππούδες μας
- Χριστουγεννιάτικα έθιμα στην Ελλάδα
- Τα Χριστούγεννα έγιναν... άνοιξη
- Τα Χριστούγεννα των ποιητών
- Ακολουθίες
- Απόκριες
- Πάσχα
- Σύμμεικτα
- Αγία Ζώνη πολιτευομένη
- Πιο αισιόδοξοι και υγιείς οι εκκλησιαζόμενοι
- Η Dream Team των αρχιερέων
- Τα 7 αμαρτήματα σήμερα!
- Η θρησκεία οδεύει προς την εξαφάνιση
- Προς Άνθιμον Α΄ Επιστολή
- Τα µυστικά της Βίβλου
- Η δημιουργία του Σύμπαντος χωρίς Δημιουργό
- Δεν πιστεύει στο χέρι του Θεού
- Εις κεκοιμημένους...
- Εκκλησία (με περιουσία)
- Ποια είναι η εκκλησιαστική περιουσία
- Η σιωπή του Θεού και η προπαγάνδα της πίστης
- Μάχη για την εξουσία των ψυχών
- Νικόλαος Λοδοβίκος: «Ο Χριστόδουλος δεν καταλάβαινε, νομίζω, πολλά από πολιτική»
- Ο «άγιος» των φυλακισμένων
- «Εξαγωγή», η μοναδική βιβλική τραγωδία, ένα αξιοσημείωτο έργο του Εζεκιήλ
- Στο θάνατο φαίνεται η πνευματική ωριμότητα, Συνέντευξη στη Ντίνα Καράτζιου
- Η σχέση μας με τον Θεό δεν είναι δήλωση, είναι πορεία
- Mπέρτραντ Pάσελ: H αθεΐα είναι η άλλη όψη της πίστης
- Ποτέ τον Δεκαπενταύγουστο
- Χριστιανικός φονταμενταλισμός (Υπατία)
- Το θέατρο «αναστήθηκε» στη Δύση
- H σκηνική παρουσία των Παθών στην μεταπολεμική Ελλάδα
- Χριστιανισμός και διονυσιακή λατρεία
- Σας ευχαριστούμε, Σεβασμιώτατε..
- Η άγια τρέλα στο θέατρο του κόσμου (Άγιος Aνδρέας ο διά Χριστόν σαλός)
- Ευαγγελικά: άλλοτε και τώρα
- Το «Πιστεύω» ως πρότυπο κατηγορικού λόγου
- Eκκοσμίκευση και φονταμενταλισμός: δύο εχθροί που μοιάζουν
- «Η αρχαία Ελλάδα κατοικεί στον χριστιανικό ναό»
- Ιησούς Χριστός: «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε»
- Oι μύθοι της δημιουργίας του κόσμου
- Δαρβίνος και δημιουργία του κόσμου
- Η τελειότητα της «κυριακής προσευχής»
- Από τον πίθηκο στον Kαρτέσιο και μετά;
- Στο προσκήνιο πάλι η βιοηθική
- Τι είναι η Ορθοδοξία στον 21ο αιώνα;
«Ο Χριστός φέτος γεννήθηκε στη γέφυρα»
Σπύρος Καραλής, εφ. Καθημερινή, 10/1/2008
Ιερείς επτά χωριών στην Αρτα ξεσηκώθηκαν κατά των συγχωριανών τους και της πολιτείας για την άγρια εκμετάλλευση λαθρομεταναστών
Συνέβη σε μια από τις ξεχασμένες περιοχές της χώρας, στο νομό Αρτας. Εκεί, οι εφημέριοι των χωριών Γραμμενίτσας, Ελαιούσας, Καλαμιάς, Κωστακιών, Ρόκκα, Χανόπουλου, Χαλκιάδων ξεσηκώθηκαν κατά εκείνων των συγχωριανών τους που εκμεταλλεύονται άγρια μετανάστες εποχικούς εργαζόμενους στο μάζεμα πορτοκαλιών. Αφορμή αποτέλεσε ένα παρολίγον τραγικό δυστύχημα παραμονές Χριστουγέννων, όταν 120 περίπου Ρουμάνοι, οι οποίοι ζούσαν μαζί με τις οικογένειές τους σ’ ένα παλιό πτηνοτροφείο στους Κωστακιούς, κινδύνευσαν να καούν ζωντανοί από πυρκαγιά που ξεκίνησε από αυτοσχέδια ξυλόσομπα που χρησιμοποιούσαν για να ζεσταθούν.
Τις μέρες αυτές η περιοχή έχει κυριολεκτικά κατακλυστεί από ταλαιπωρημένους μετανάστες που ψάχνουν για δουλειά στα χωράφια. Τους συναντά κανείς παντού, στα κεντρικά σημεία της Αρτας, στις πλατείες των χωριών, στις στάσεις λεωφορείων, εικόνες που θυμίζουν πλατεία Ομόνοιας του 1991 με μόνη διαφορά ότι δεν είναι Αλβανοί αλλά Πακιστανοί ή Ρουμάνοι, οι περισσότεροι παράνομοι, χωρίς άδεια εργασίας. Φοβισμένοι και κουρασμένοι περιμένουν υπομονετικά μέσα στο κρύο τους ντόπιους να περάσουν με τα αγροτικά και να τους φορτώσουν στις καρότσες με προορισμό τους πορτοκαλεώνες όπου θα δουλέψουν από την αυγή μέχρι τη δύση του ηλίου έναντι εξευτελιστικών ημερομισθίων. Το πού θα κοιμηθούν μετά την εξαντλητική δουλειά δεν είναι ευθύνη των εργοδοτών τους, αλλά δική τους, αφού η «συμφωνία» δεν περιλαμβάνει διαμονή σε κάποιο προφυλαγμένο χώρο. Μόνο στην Αρτα αυτό το διάστημα βρίσκονται περίπου 3.000 αλλοδαποί εργάτες, κυρίως Ρουμάνοι, Πακιστανοί, Αφγανοί και Ιρακινοί, ενώ εκατοντάδες άλλοι απασχολούνται στην Πρέβεζα και στα Γιάννενα σε πτηνοτροφικές και κτηνοτροφικές μονάδες. Οι άνθρωποι αυτοί κοιμούνται όπου βρουν χωρίς καμία μέριμνα, εκτεθειμένοι στη βροχή και στο κρύο του χειμώνα.
Οι ιερείς των επτά χωριών, κρίνοντας ότι η σιωπή είναι συνενοχή και επιλέγοντας να μη σιωπήσουν, βλέποντας τις άθλιες συνθήκες στις οποίες αναγκαστικά ζουν και δουλεύουν οι μετανάστες με τις οικογένειές τους, συνέταξαν ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στις τοπικές εφημερίδες με αποδέκτη την ίδια την κοινωνία υπό τον σημειολογικό τίτλο «Ο Χριστός φέτος γεννήθηκε στη γέφυρα».
«Ποιο χριστιανικό έθνος και ποια ορθόδοξη Ελλάδα;».
Ο τίτλος δεν μπήκε τυχαία καθώς πέραν των άλλων συμβολισμών υποδεικνύει ένα από τα πολλά υπαίθρια καταφύγια που έχουν βρει οι ξένοι του νομού και που δεν είναι άλλο από το γεφύρι της Αρτας (κάτω και γύρω από το ιστορικό γεφύρι φώλιασαν από το κρύο και έστησαν υποτυπώδη καταλύματα). «Οπως και “τότε” έτσι και φέτος δεν βρισκόταν χώρος για να γεννηθεί. Ολα τότε ήταν γεμάτα, έτσι και τώρα. Καρδιές, στομάχια, χέρια! Ούτε να συμπονέσουν, ούτε να αισθανθούν, ούτε να δώσουν μπορούσαν...», γράφουν στην επιστολή τους οι εφημέριοι θέτοντας εαυτούς και αλλήλους προ των ευθυνών τους. Και συνεχίζουν με έντονο ύφος. «...Oπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος γιορτάσαμε τη γέννησή Του. Σαν γεγονός ή σαν επέτειο; Σαν επέτειο βέβαια. Επετειακά λειτούργησαν οι εκκλησίες. Επετειακά ειπώθηκαν κάλαντα. Επετειακά επίσημοι άρχοντες θρησκευτικοί και κοσμικοί αντάλλαξαν ευχές και είπαν Καλά Χριστούγεννα. Για ποιον ευχές; Για τον Χριστό; Για μας; Ή για κάποιους στα πέριξ (αποθήκες, στάβλοι, και τσαντίρια) του ένδοξου και ιστορικού μας γεφυριού, της Αρτας. Δεκάδες άτομα από μακρινές χώρες βρίσκονται έξω από την πόρτα μας γυμνοί και αναγκεμένοι. Παντελής έλλειψη οίκτου και ντροπής ξαναφέρνει έναν εργασιακό μεσαίωνα και στις μέρες μας. Ο άνθρωπος εργαλείο. Δεν μας ενδιαφέρουν οι ανάγκες του, η αρρώστια του, ο πόνος του. Φθηνά μεροκάματα. Τι θα φάει; Αδιάφορο. Πού θα κοιμηθεί; Οπου θέλει. Ποιο χριστιανικό έθνος και ποια ορθόδοξη Ελλάδα. Αρκεί να είσαι λίγο τσακάλι και έχεις όλο τον κόσμο στα πόδια σου. Τέτοια τσακάλια εκμεταλλεύονται την ανάγκη αυτών των ταλαίπωρων» σημειώνουν στοχεύοντας εφησυχασμένες συνειδήσεις και υποκριτικές συμπεριφορές για να καταλήξουν προτρέποντας τους συγχωριανούς να αλλάξουν συμπεριφορά. «...Πώς μπορούν να εμποδιστούν και τι πρέπει να επιβληθεί για να σταματήσει η “αφαίμαξη” των δύστυχων αυτών, ας το δει η ευνομούμενη δημοκρατική μας πολιτεία. Εμείς όμως; Δεν είμαστε χριστιανοί αν δεν γίνει ο πόνος και η ανάγκη τους δικός μας πόνος και ανάγκη, αν δεν πιέσουμε όπου μπορούμε νομικά και κοινωνικά για να σταματήσει αυτό το δαιμονικό δουλεμπόριο. Αν κάποιου δεν του αρέσει ας βρίσει τον Χριστό που έγινε με όλους αδελφός και ταύτισε το πρόσωπό Του με όλους».
