Εν γένει...
- Χριστούγεννα
- Η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου
- «Ο Χριστός φέτος γεννήθηκε στη γέφυρα»
- Από τα κάλαντα στα τάλαντα
- Η γέννηση του Χριστού και η γέννηση του Δία
- Φιλανθρωπία
- Ο Μίθρας και η 25η Δεκεμβρίου
- Η περιπέτεια των «Τιμίων Δώρων»
- Ο Ιησούς και η εποχή του
- Πώς έστρωναν το γιορτινό τραπέζι οι... παππούδες μας
- Χριστουγεννιάτικα έθιμα στην Ελλάδα
- Τα Χριστούγεννα έγιναν... άνοιξη
- Τα Χριστούγεννα των ποιητών
- Ακολουθίες
- Απόκριες
- Πάσχα
- Σύμμεικτα
- Αγία Ζώνη πολιτευομένη
- Πιο αισιόδοξοι και υγιείς οι εκκλησιαζόμενοι
- Η Dream Team των αρχιερέων
- Τα 7 αμαρτήματα σήμερα!
- Η θρησκεία οδεύει προς την εξαφάνιση
- Προς Άνθιμον Α΄ Επιστολή
- Τα µυστικά της Βίβλου
- Η δημιουργία του Σύμπαντος χωρίς Δημιουργό
- Δεν πιστεύει στο χέρι του Θεού
- Εις κεκοιμημένους...
- Εκκλησία (με περιουσία)
- Ποια είναι η εκκλησιαστική περιουσία
- Η σιωπή του Θεού και η προπαγάνδα της πίστης
- Μάχη για την εξουσία των ψυχών
- Νικόλαος Λοδοβίκος: «Ο Χριστόδουλος δεν καταλάβαινε, νομίζω, πολλά από πολιτική»
- Ο «άγιος» των φυλακισμένων
- «Εξαγωγή», η μοναδική βιβλική τραγωδία, ένα αξιοσημείωτο έργο του Εζεκιήλ
- Στο θάνατο φαίνεται η πνευματική ωριμότητα, Συνέντευξη στη Ντίνα Καράτζιου
- Η σχέση μας με τον Θεό δεν είναι δήλωση, είναι πορεία
- Mπέρτραντ Pάσελ: H αθεΐα είναι η άλλη όψη της πίστης
- Ποτέ τον Δεκαπενταύγουστο
- Χριστιανικός φονταμενταλισμός (Υπατία)
- Το θέατρο «αναστήθηκε» στη Δύση
- H σκηνική παρουσία των Παθών στην μεταπολεμική Ελλάδα
- Χριστιανισμός και διονυσιακή λατρεία
- Σας ευχαριστούμε, Σεβασμιώτατε..
- Η άγια τρέλα στο θέατρο του κόσμου (Άγιος Aνδρέας ο διά Χριστόν σαλός)
- Ευαγγελικά: άλλοτε και τώρα
- Το «Πιστεύω» ως πρότυπο κατηγορικού λόγου
- Eκκοσμίκευση και φονταμενταλισμός: δύο εχθροί που μοιάζουν
- «Η αρχαία Ελλάδα κατοικεί στον χριστιανικό ναό»
- Ιησούς Χριστός: «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε»
- Oι μύθοι της δημιουργίας του κόσμου
- Δαρβίνος και δημιουργία του κόσμου
- Η τελειότητα της «κυριακής προσευχής»
- Από τον πίθηκο στον Kαρτέσιο και μετά;
- Στο προσκήνιο πάλι η βιοηθική
- Τι είναι η Ορθοδοξία στον 21ο αιώνα;
Είμαι η Άνοιξη
Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης, εφ. Ελευθεροτυπία, 3/4/2010
Βαδίζουμε προς την Ανάσταση κι όσο δεν τη βλέπουν οι πιστοί τόσο πιο νωρίς την κοπανάνε απ' το Χριστός Ανέστη για να φάνε για δεκακισχιλιαστή φορά, και βάλε, στη ζωή τους και μάλιστα μεσάνυχτα, έντερα, συκώτια, αβγά, ψητά, γλυκά, να πιουν κρασιά και μπίρες, μπας και δουλέψουν οι εντατικές, οι τοπικοί γιατροί, τα Κέντρα Υγείας, που υπολειτουργούν ολοχρονίς σ' όλη την επαρχία, κούφια η ώρα.
Βαδίζουμε προς την Ανάσταση, σαν ζώα, σαν ούφο, αμέτοχοι-συμμέτοχοι, συγκεχυμένοι και, στην ουσία, άπιστοι. Οι πιο πολλοί. Κακό δεν είναι να 'σαι άπιστος. Κακό είναι να παριστάνεις τον πιστό. Και χείριστο να είσαι ασεβής.
Θα 'ταν πιο ειλικρινές, και ίσως κάτι γέναγε, αν παύαμε να ακολουθούμε από συνήθεια τον Επιτάφιο και το αναστάσιμο φως των κεριών. Χωρίς συμμετοχή ψυχής, διπλά τα βάσανα. Κι εμείς ταλαιπωρούμαστε άδικα και τη θρησκεία γελοιοποιούμε, πλήθος και ιερείς. Ενα σμάρι.
Είναι οι νεραντζανθοί, που τριγυρίζουν στο μυαλό μου, όπου τρυπώσαν απ' τα ρουθούνια, και φωνάζουν: Εμένα γιόρτασε. Είμαι η Ανοιξη εδώ και αιώνες, αξία διαχρονική, χειροπιαστή. Εμένα γιορτάζεις, που κάθε χρόνο ανασταίνομαι. Αφού σταυρώνομαι απ' το βαρύ χειμώνα. Εμένα γιορτάζεις, 12 μήνες έχω κι εγώ για μαθητές κι έναν Ιούδα Μάρτη, που με προδίδει διαρκώς. Μια μάνα Φύση έχω, καρτερική, μακριά μου, χωρίς να διεκδικεί την ύπαρξή μου. Κι έναν πατέρα δημιουργό, το πυρ, που φτιάχνει ζωές, νέα σώματα μέχρι τις εσχατιές του σύμπαντος.
Με τις δυνάμεις μου ανασταίνω τις ψυχές, με τους χυμούς, που λέτε συναισθήματα, και που κινούν τον έρωτα. Αυτός είναι ο Χάρος του θανάτου. Ο έρωτας.
Είμαι η Άνοιξη. Κάποτε μ' αναγνώριζαν με τ' όνομά μου και με τιμούσαν. Μετά με είπαν χίλια ονόματα και μ' έκαναν θρησκεία. Για την ακρίβεια, με έκαναν κεφάλαιο θρησκείας. Κάθε θρησκείας.
Γεννιέμαι και πεθαίνω προτού φανούν οι άνθρωποι στη Γη. Και δεν με νοιάζει για πόσο ακόμα θα υπάρχω. Δωρεάν η ύπαρξή μου. Δεν έχω προσφορά, ούτε και οπαδούς ή εχθρούς. Αυτά είναι αδυναμίες και ανάγκες των ανθρώπων.
Είμαι η Άνοιξη. Εμένα στ' αλήθεια γιορτάζεις.
