Περί Μουσικής...
- Συνθέτες-Ερμηνευτές
- Bartók Béla (Μπέλα Μπάρτοκ)
- Beatles
- Beethoven Ludwig van (Λουδοβίκος Μπετόβεν)
- Βαμβακάρης Μάρκος
- Βιβλιογραφία
- Απ' την αυτοβιογραφία
- Από τον παιδικό υπόκοσμο στην «αναρχία του ρεμπέτικου»
- «Xαμάλης και αριστοκράτης»
- Έκανε τραγούδια τις εικόνες της ζωής του
- Βέμπο Σοφία
- Γεωργακοπούλου Ιωάννα
- Γκόγκος Δημήτριος (Μπαγιαντέρας)
- Hendrix Jimi
- Ιωαννίδης Αλκίνοος
- Δισκογραφία
- Δεν έχω την απαίτηση να γράψω αριστουργήματα
- Μια περιπλάνηση από τη Δύση έως την Ανατολή
- «Δώστε μου λλίην ακρόασην»('Πού Δύσην ώς Ανατολήν)
- «Προς τι τόση αγωνία στο έντεχνο;»
- Ένας λυπημένος Πάρις με χριστιανικό σεξαπίλ (Οι Περιπέτειες Ενός Προσκυνητή)
- «Ακούγαμε με το ίδιο πάθος διαμάντια και σκουπίδια...» (Οι Περιπέτειες Ενός Προσκυνητή)
- «Θέλω να ξαναζήσω τα τραγούδια γυμνά»
- Καλομοίρης Μανόλης
- Κηλαηδόνης Λουκιανός
- Λοΐζος Μάνος
- Λουδοβίκος των Ανωγείων
- Δισκογραφία
- 2006 - Γκρεμό δεν έχουν τα πουλιά
- 2004 - Μπιτ - Παζάρ
- 2003 - Η Γιορτή των ανέμων
- 2001 - Άνοιξα μανταρίνι και σε θυμήθηκα
- 2001 - Τέσσερις δρόμοι για τον Ερωτόκριτο (Συμμετοχή)
- 1999 - Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι
- 1997 - Η πύλη της άμμου
- 1995 - Χαρματούσα
- 1993 - Το Μεϊντάνι
- 1990 - Ο Χαΐνης
- 1988 - Ο έρωτας στην Κρήτη είναι μελαγχολικός
- 1985 - Μοιρολόγια
- «Γκρεμό δεν έχουν τα πουλιά»
- Μάντζαρος Νικόλαος
- Μουζάκης Γιώργος
- «Bίρα τις άγκυρες» για τα άστρα...
- Ο «βασιλιάς της επιθεώρησης»
- «Τα συμφέροντα σκοτώνουν την τέχνη του τραγουδιού»
- «Επιδοτείται πια η χυδαιότητα»
- Τούτη η κορνέτα ηχεί 55 χρόνια...
- Μεγάλες μελωδικές στιγμές του Μουζάκη
- Μούτσης Δήμος
- Μπέλλου Σωτηρία
- Νίνου Μαρίκα
- Ξυλούρης Νίκος
- Περίδης Ορφέας
- Σαμάρας Σπύρος
- Σαμίου Δόμνα
- Σκαλκώτας Νίκος
- Smith Patty
- Τσιτσάνης Βασίλης
- Eρωτικός με το στανιό!
- Το κοινό «ψηφίζει» Τσιτσάνη
- Aνέκδοτος Tσιτσάνης για το EAM
- Τα καλύτερα του Τσιτσάνη
- Τι συμβαίνει στα πέριξ
- «Tο βλαχάκι που έπαιζε αλλιώτικα»
- Ο στιχουργός Τσιτσάνης
- Με το μπουζούκι του Τσιτσάνη
- Η ιδιοφυία που αποκάλυψε το μουσικό μας θησαυρό
- Ο προικισμένος
- Δίκαιη αμφισβήτηση και δίκαιος θαυμασμός
- Κορυφαίος του αντι-ρεμπέτικου
- Στημένη παγίδα
- Τσιτσάνης, πανταχού παρών
- Ο ζωγράφος της λαϊκής μουσικής
- Μάνα, με κοροϊδεύουν και με περιφρονούν
- Με το μπουζούκι και τη Γεωγραφία κάτω από τη μουριά...
- Ο μπαγλαμάς του Τσιτσάνη και χιλιάδες ανέκδοτα τραγούδια
- Ο «Τρελός Τσιγγάνος» ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ!
- Χατζιδάκις Μάνος
- Χαΐνηδες
- U2
- Στιχουργοί
- Παπαγιαννοπούλου Ευτυχία
- Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου πίσω και πέρα από τον μύθο
- Δυο πόρτες έχει η ζωή... έναντι 250 δρχ.
- Τραγούδια με τραύματα
- «Διανοούμενοι σε κατάσταση αλαλίας...»
- Είδη Μουσικής
- Βυζαντινή Μουσική
- Κρητική Αναγέννηση και ψαλτική τέχνη
- Ένας Πελοποννήσιος δερβίσης
- Παλαιορωμαϊκά μέλη της βυζαντινής περιόδου
- Ο άγνωστος Λεονταρίτης
- Δημοτικό τραγούδι
- Ελαφρολαϊκό τραγούδι
- Από τις απαρχές ως το 1940
- Οι απαρχές του νεοελληνικού τραγουδιού
- H διαμόρφωση του αστικού χώρου
- Μουσικά ρεύματα και αλληλεπιδράσεις
- Aττίκ, ο αξεπέραστος τροβαδούρος
- Έγραψαν πραγματικό ελληνικό τραγούδι...
- Ένας γαλαξίας από νότες και στίχους...
- Aπό τον Πόλεμο έως το 1960
- Tο ελαφρό ελληνικό τραγούδι στις δεκαετίες ’40 και ’50
- Στις στροφές του αρχοντορεμπέτικου...
- Σε μαγικά νησιά...
- Ξεφύτρωναν στις γειτονιές...
- Συνέδεσαν το όνομά τους με μεγάλες επιτυχίες...
- Κυρίαρχη αισθητική και μουσικό γούστο
- Mάνος Χατζιδάκις, Mίκης Θεοδωράκης
- Κλασική μουσική
- Ρεμπέτικο τραγούδι
- Σύμμεικτα
- Τι κοινό έχουν ο Μπαχ και η Τζόπλιν;
- Ο εξαίρετος μουσικός Σταύρος Λάντσιας μιλάει για τον νέο ορχηστρικό δίσκο του
- «Μίλησε» η λύρα του Ερμή
- Κεφαλονίτικες μελωδίες γνήσιων λαϊκών τεχνιτών
- 1977, «Hotel California»
- Αν είσαι φίνος μάγκας, πού 'ν' τα μπεγλέρια σου;
- Αδέσποτα τραγούδια που ως διά μαγείας απέκτησαν συνθέτες
- Δεκαπεντάωρος πιανιστικός μαραθώνιος
- Ποιος (δεν) φοβάται το ελληνικό τραγούδι; (βιβλίο Λιάβα)
- Κρίση, με πιάνει κρίση
- Στάθης Δρογώσης: «Το τραγούδι σήμερα το ορίζουν οι διαφημιστές»
- «Το χασίς τραγουδήθηκε πολύ»
- Ελιξίριο υγείας ο Μότσαρτ
- Ο θάνατος της δισκογραφίας
- «Στα παραμύθια μπορώ ακόμα να χαθώ» (Μιλτιάδης Πασχαλίδης)
- Ο στίχος είχε τη δική του ιστορία
- Να ακομπανιάρεις τη Δανάη...
- Μια φωτογραφία από νησιώτικα
- Η Λύρα που αγαπήσαμε
- Τα λαϊκά του '21
- Μελωδίες από το χωνί του γραμμοφώνου
- Έπαιζαν λύρα στα στρατόπεδα των Γερμανών
- 14 χρόνια από το θάνατο του Τάσου Χαλκιά
- Μια δημιουργική προσέγγιση της μουσικής ιστορίας μας
- Το λαούτο κι ένας λαουτιέρης
- Έβαζε στο μπουζούκι φωτιά (Ιορδάνης Τσομίδης)
- Και πού σοκάκι να τραγουδήσεις (Σταύρος Κουγιουμτζής)
- Ο άρχοντας του αρχοντορεμπέτικου (Μιχάλης Σουγιούλ)
- Τα ακατάλληλα
- Το εθνικό μας όργανο στην τρίτη του ηλικία (Δρόμος)
- Κώστας Βίρβος: Δεν θεωρώ τον Τσιτσάνη άλφα άλφα
- Γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά!
- Φέρτε πίσω... τα τραγούδια μου
- Ένας αιώνας που γράφτηκε με νότες
Τζίμι Χέντριξ: ποιος δολοφόνησε την «ηλεκτρική καταιγίδα»
Μαρία Μαρκουλή, εφ. Τα Νέα,11/7/09
ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΥΛΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ, Ο ΤΖΙΜΙ ΧΕΝΤΡΙΞ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ. ΜΕ ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ. ΗΤΑΝ Ο ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΤΟΥ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΕΝΤΡΙΞ;
Η βροχή, οι ατέλειωτες ώρες αναμονής και η ταλαιπωρία το πρωί εκείνης της Δευτέρας είχαν μειώσει κατά πολύ τα πλήθη στο Γούντστοκ. Κάποιοι από τους εξαντλημένους όμως καθυστερούσαν την αποχώρησή τους από τη φάρμα, για να δουν έστω και λίγο τον Τζίμι Χέντριξ να παίζει. Άξιζε να περιμένεις την Ιστορία και ήταν, όπως αποδείχτηκε, μια από τις πιο «ηλεκτρικές» εμφανίσεις του. Άλλωστε κανείς, ποτέ δεν ηλέκτρισε το ροκ περισσότερο από αυτόν.
Σαράντα χρόνια από τον Αύγουστο του 1969 και το θρυλικό Γούντστοκ, νέες ιστορίες βγαίνουν στην επιφάνεια στη θυελλώδη μετά θάνατο ζωή του πρωταγωνιστή. Ο Χέντριξ δεν πέθανε, αλλά δολοφονήθηκε από τον μάνατζέρ του, γράφει στο βιβλίο του ένας πρώην roadie, ο Τζέιμς «Τάπι» Ράιτ. Ο οποίος αναφέρει ότι ο μάνατζερ του Χέντριξ, Μάικλ Τζέφρι, κάποια στιγμή του εκμυστηρεύτηκε μεθυσμένος ότι έβαλε στο στόμα του Χέντριξ πολλά χάπια και τα έσπρωξε για να τα καταπιεί με μπουκάλια από κόκκινο κρασί. Ο μάνατζερ μάλιστα είχε πει στον Ράιτ (που τα εξιστορεί όλα αυτά στο βιβλίο του «Rock Roadie») το 1971 ότι ο Χέντριξ άξιζε για εκείνον πολύ περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός, αφού είχε κάνει μια ασφάλεια ζωής, σύμφωνα με την οποία έβγαινε αυτός κερδισμένος. Του είχε πει ο Τζέφρι, «έπρεπε να το κάνω, Τάπι. Το καταλαβαίνεις, έτσι; Έπρεπε να το κάνω. Καταλαβαίνεις για ποιο πράγμα μιλάω;».
Ο Χέντριξ βρέθηκε νεκρός σε ηλικία 27 ετών, στις 18 Σεπτεμβρίου 1970, στο ξενοδοχείο Σάμαρκαντ του Δυτικού Λονδίνου, στο δωμάτιο μιας γυναίκας με το όνομα Μόνικα Ντέινμαν, την οποία ο Χέντριξ γνώριζε μόνο λίγες ημέρες. «Ήμουν στο Λονδίνο εκείνο το βράδυ και μαζί με μερικούς παλιόφιλους πήγαμε όλοι μαζί στο δωμάτιο της Μόνικας. Έπιασα μια χούφτα χάπια και τα έριξα στο στόμα του... μετά άδειασα και μερικά μπουκάλια κόκκινο κρασί... Αυτός ο βρωμιάρης θα μ΄ άφηνε. Αν τον έχανα, θα έχανα τα πάντα». Και ήταν αλήθεια πως ο Χέντριξ έψαχνε καινούργιο μάνατζερ εκείνη την εποχή. Ο Μάικλ Τζέφρι σκοτώθηκε δυο χρόνια αργότερα σε αεροπορικό δυστύχημα. Και δεν μπορεί πλέον να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι σε όσα γράφει ο Ράιτ.
Ωστόσο, μένει και η διαπίστωση του χειρουργού στο νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκε ο Χέντριξ. Ο Τζον Μπάνιστερ διαπίστωνε ότι ο Τζίμι Χέντριξ είχε πνιγεί με κόκκινο κρασί, παρότι στο αίμα του είχε ανιχνευτεί πολύ λίγο αλκοόλ- και αυτό ήταν κάτι που ο γιατρός είχε δηλώσει επανειλημμένα. Το μυστήριο του θανάτου του Χέντριξ λοιπόν παραμένει και αν ένας άνθρωπος θα μπορούσε να ρίξει λίγο φως, αυτός δεν είναι διαθέσιμος. Η φίλη του, η Μόνικα, στο δωμάτιο της οποίας πέρασε την τελευταία νύχτα της ζωής του, αυτοκτόνησε το 1996. Και τώρα ο Τζέφρι στέκεται αντιμέτωπος με τον Τζίμι εκεί ψηλά, στον Παράδεισο ή όπου αλλού, εμείς μπορούμε να κρατήσουμε μερικά στοιχεία ακόμη για το ποιόν του υπόπτου. Ότι ο περί ου ο λόγος μάνατζερ φερόταν να έχει σχέση με τη Μαφία και να έχει εμπλακεί σε διάφορες όχι και τόσο καθαρές υποθέσεις. Το συμβόλαιό του με τον Χέντριξ έληγε το 1970.
Ο roadie Τζέιμς Ράιτ πάντως ήταν κοντά στον Χέντριξ, από τότε που ξεκινούσε παίζοντας κιθάρα σε μικρά κλαμπ έως τη μέρα που ηχογραφούσε το «Ηey Joe», οδηγώντας τον Χέντριξ ανάμεσα στα πλήθη. «Η μουσική δεν λέει ψέματα. Αν κάτι μπορεί να αλλάξει στον κόσμο, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με τη μουσική». Το πίστευε πολύ ο Χέντριξ αυτό. Και επίσης έλεγε πως «σκοπός του ήταν να αφιερώσει τον εαυτό του στην τέχνη του», την ώρα που το ροκενρόλ οριζόταν από το τρίπτυχο sex & drugs & rock΄n΄roll και ο ροκ σταρ ανταποκρινόταν σαν σε ιερή αποστολή. Μόρισον, Τζόπλιν, Χέντριξ.
«Τη στιγμή που έβαζα φωτιά στην κιθάρα μου ήταν σαν να έκανα μια θυσία. Θυσιάζεις τα πράγματα που αγαπάς. Εγώ αγαπάω την κιθάρα μου», ήταν μια απο κλασικές δηλώσεις του Χέντριξ, που ουσιαστικά έκανε την ηλεκτρική κιθάρα αναμφισβήτητο πρωταγωνιστή, όχι μόνο ως εργαλείο εντυπωσιασμού αλλά ανοίγοντας νέους δρόμους. Είναι εντυπωσιακό το πώς παρουσιάζεται η εκρηκτική ευφυΐα του, στο Εxperience Μusic Ρroject, στην πόλη όπου γεννήθηκε, το Σιάτλ, στα βορειοδυτικά των Ηνωμένων Πολιτειών. Ξεκίνησε από την αγάπη του για τα μπλουζ και βρέθηκε να χαράζει την πορεία του ροκ μέσα από διαφορετικές μουσικές και απόψεις. Εκεί ο φαν θα δει και τη Fender Stratocaster με την οποία εμφανίστηκε στο Woodstock, τα κουστούμια με τα οποία έβγαινε στη σκηνή, τις σημειώσεις του. Με τις διαφορετικές τεχνικές του στο στούντιο και το παίξιμό του, ο Χέντριξ δημιουργούσε μέσα από τις κιθάρες, τα εφέ και τις παραμορφώσεις, ένα καινούργιο όργανο. Και για να λέμε την αλήθεια, στο ροκ δεν έγιναν και πολλά πιο εντυπωσιακά πράγματα από τότε.
Κυκλοφορούν άπειρες ηχογραφήσεις του σε bootlegs (πειρατικά ηχητικά αρχεία), ανάμεσά τους και πολλές ώρες μουσικής από το στούντιο
