Γραμματική της
Αρχαίας Ελληνικής
- Εισαγωγή
- Φθογγολογικό
- Φθόγγοι και γράμματα
- Λέξεις και συλλαβές
- Τόνοι, πνεύματα, στίξη
- Κανόνες τονισμού
- Ποσότητα του διχρόνου της παραλήγουσας των βαρύτονων ρημάτων
- Κανόνες τονισμού προστακτικής
- Φθογγικά πάθη
- Πάθη φωνηέντων
- Πάθη συμφώνων
- Μέρη του λόγου
- Άρθρα
- Ουσιαστικά
- Α' κλίση
- Β' κλίση
- Γ' κλίση
- Φωνηεντόληκτα
- Αφωνόληκτα
- Ημιφωνόληκτα
- Σιγμόληκτα
- Ανώμαλα
- Ανώμαλα ουσιαστικά
- Επίθετα
- Δευτερόκλιτα
- Τριτόκλιτα
- Ανώμαλα
- Παραθετικά
- Ομαλά
- Ανώμαλα
- Ελλειπτικά
- Παραθετικά επιρρημάτων
- Μετοχές
- Δευτερόκλιτες
- Τριτόκλιτες
- Αντωνυμίες
- Ρήματα
- Επιρρήματα
- Προθέσεις
- Σύνδεσμοι
- Επιφωνήματα
- Παραγωγή
- Σύνθεση
- Αρχικοί χρόνοι ρημάτων
- Βιβλιογραφία
Ποσότητα του διχρόνου της παραλήγουσας των βαρύτονων ρημάτων
- Τα ρήματα σε -ζω (-άζω, -ίζω, -ύζω) έχουν το δίχρονο της παραλήγουσας βραχύ. Εξαιρούνται τα γρύζω και κράζω.
- Τα ρήματα σε -πτω έχουν το δίχρονο της παραλήγουσας βραχύ. Εξαιρούνται: κύπτω, πίπτω, ῥίπτω.
- Τα ρήματα σε -ττω ή -σσω έχουν το δίχρονο της παραλήγουσας βραχύ. Εξαιρούνται τα θράττω, κηρύττω, πράττω, φρίττω.
- Και τα υπόλοιπα αφωνόληκτα (εκτός δηλαδή των σε -ττω ή -σσω) έχουν το δίχρονο της παραλήγουσας βραχύ. Εξαιρούνται τα βρίθω, θλίβω, νίφω, τρίβω, φρύγω, ψύχω.
- Τα ρήματα σε -λλω έχουν το δίχρονο της παραλήγουσας βραχύ.
- Τα ρήματα σε -ανω έχουν το ᾰ βραχύ.
- Τα σε -νυμι έχουν το ῠ βραχύ.
- Τα εις -ίω έχουν το ῑ μακρό. Εξαιρούνται τα ἐπαΐω, ἐσθίω.
- Τα εις -ύω έχουν το ῡ μακρό. Εξαιρούνται τα ἀνύω, ἀρύω, βρύω, ἑλκύω, ἐρύω, μεθύω, πτύω, τανύω.
- Τα εις -ρω και -νω έχουν το δίχρονο της παραλήγουσας μακρό. Εξαιρούνται τα τίνω, φθίνω.
