Συντακτικό της
Αρχαίας Ελληνικής
- Εισαγωγή
- Πρόταση-Οι όροι της
- Υποκείμενο
- Κατηγόρημα
- Κατηγορούμενο
- Αντικείμενο
- Σε γενική
- Σε δοτική
- Σε αιτιατική
- Δίπτωτα ρήματα
- Προσδιορισμοί
- Πίνακες
- Ονοματικοί
- Ομοιόπτωτοι
- Με ουσιαστικά
- Με επίθετα
- Ετερόπτωτοι
- Σε γενική
- Σε δοτική
- Σε αιτιατική
- Επιρρηματικοί
- Είδη Προτάσεων
- Κύριες
- Δευτερεύουσες
- Γενικά
- Ονοματικές
- Επιρρηματικές
- Αιτιολογικές
- Τελικές
- Συμπερασματικές
- Χρονικές
- Υποθετικές
- Εναντιωματικές
- Αναφορικές (επιρρηματικές)
- Μετοχές
- Απαρέμφατα
- Απρόσωπα Ρήματα
- Ρηματικά επίθετα
- Πλάγιος Λόγος
- Λεκτικοί τρόποι
- Ρητορικά σχήματα
- Ασκήσεις
- Βιβλιογραφία
Υπό κατασκευή
Υποθετικές Προτάσεις
Λανθάνων υποθετικός λόγος
Όταν η υπόθεση λανθάνει, είναι κρυμμένη συνήθως σε μια υποθετική, αναφορική υποθετική ή χρονική υποθετική μετοχή, σε μια αναφορική υποθετική ή χρονική υποθετική πρόταση ή σε άλλη λέξη ή φράση που εμπεριέχει υπόθεση: Ταῦτα πράξας μεγάλην δόξαν ἕξεις. [ἐὰν πράξῃς - ἕξεις: προσδοκώμενο]
Εξαρτημένος ή πλάγιος υποθετικός λόγος
Όταν η απόδοση δεν είναι κύρια αλλά δευτερεύουσα πρόταση, απαρέμφατο ή μετοχή. Για να τον αναγνωρίσουμε, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι:
- Αν η απόδοση εξαρτάται από αρκτικό χρόνο, ο υποθετικός λόγος αναγνωρίζεται σαν να ήταν ανεξάρτητος: Λέγει ὅτι, ἐὰν μάθῃ, παύσεται ταῦτα ποιῶν. [ἐὰν μάθῃ - παύσεται: προσδοκώμενο]
- Αν η απόδοση εξαρτάται από ιστορικό χρόνο, η υπόθεση (με εξαίρεση την υπόθεση του 2ου είδους, η οποία δε μεταβάλλεται) έχει τη μορφή εἰ + ευκτική του πλάγιου λόγου. Τότε το είδος της απόδοσης, το νόημα και η τροπή του εξαρτημένου υποθετικού λόγου σε ανεξάρτητο μας βοηθούν στην αναγνώρισή του: Ἡγεῖτο ἅπαν ποιήσειν αὐτόν, εἴ τις ἀργύριον διδοίη. [ἐάν τις διδῷ - ποιήσει: προσδοκώμενο]
