Νεοελληνική πεζογραφία
- Έλληνες πεζογράφοι
- Βαλαωρίτης Νάνος
- Βιζυηνός Γεώργιος
- Κείμενα
- Διατὶ ἡ μηλιὰ δὲν ἔγινε μηλέα
- Ποῖος ἢτον ὁ φονεὺς τοῦ ἀδελφοῦ μου
- Το αμάρτημα της μητρός μου
- Το μόνον της ζωής του ταξείδιον
- Μελέτες
- Βικέλας Δημήτριος
- Κείμενα
- Μελέτες
- Βουτυράς Δημοσθένης
- Δέλτα Πηνελόπη
- Bιογραφία-Βιβλιογραφία-Εργογραφία (ΕΚΕΒΙ)
- Ευαίσθητη και δημιουργική έως τη σιωπή του θανάτου
- Παραμύθι με όνομα
- Δούκα Μάρω
- Δούκας Στρατής
- Κείμενα
- Μελέτες
- Εφταλιώτης Αργύρης
- Θεοτοκάς Γιώργος
- Ο κριτικός Θεοτοκάς
- Ξαναδιαβάζοντας τον Θεοτοκά
- Ένα ελεύθερο πνεύμα
- Οι νεωτερικές τάσεις της «Αργώς»
- Θεοτόκης Κωνσταντίνος
- Κείμενα
- Μελέτες
- Ιωάννου Γιώργος
- Καζαντζάκης Νίκος
- Επανεκδίδεται το σύνολο του έργου του Νίκου Καζαντζάκη
- Ο κατά Καζαντζάκη και ο κατά Κακογιάννη Ζορμπάς
- Να λυτρωθούμε από τον Ζορμπαδισμό
- Από το είναι στο γίγνεσθαι
- Λύθηκε ένα «αίνιγμα» του Νίκου Καζαντζάκη
- Το λογοτεχνικό παράδοξο του Νίκου Καζαντζάκη
- Σύντομο χρονικό του βίου του Νίκου Καζαντζάκη
- Το αντισυμβατικό θέατρο του Νίκου Καζαντζάκη
- Στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας
- Καραγάτσης Μίτια
- Καρκαβίτσας Ανδρέας
- Κόντογλου Φώτης
- Κείμενα
- Μελέτες
- Κορτώ Αύγουστος
- Λαμπροπούλου Εύη
- Μακρυγιάννης Ιωάννης
- Μητσάκης Μιχαήλ
- Μυριβήλης Στράτης
- Μωραϊτίδης Αλέξανδρος
- Κείμενα
- Μελέτες
- Ξενόπουλος Γρηγόριος
- Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος
- Κείμενα
- Άνθος του γιαλού
- Έρως-Ήρως
- Έρωτας στα χιόνια
- Η νοσταλγός
- Η Φόνισσα
- O ξεπεσμένος δερβίσης
- Όνειρο στο κύμα
- Το ιδιόκτητο
- Το μοιρολόγι της φώκιας
- Το χριστόψωμο
- Μελέτες
- Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Σχόλια στα νέα Άπαντα
- Να είχεν ο έρωτας σαΐτες
- Ο Παπαδιαμάντης στα θρανία
- Μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη
- Το φαινόµενο Παπαδιαµάντης
- Ένας μποέμ κοσμοκαλόγερος
- Γράφοντας, πίνοντας, ψέλνοντας
- Εκατό χρόνια συμπληρώνονται από το θάνατό του
- Ο ανέραστος ερωτικός
- Τ' άμοιρο, το σκοτεινό τρυγόνι
- Ο αόρατος μεταφραστής
- Όταν τραγουδά ο Παπαδιαμάντης
- O Παπαδιαμάντης και η κριτική
- H «Nοσταλγός» του στον κινηματογράφο
- Τραγουδώντας Παπαδιαμάντη
- 250 έργα Παπαδιαμάντη σε CD-RΟΜ
- «Η Φόνισσα είμαι εγώ»
- Τάξη στα εσκορπισμένα φύλλα
- Η «Φόνισσα» ως αντικοινωνικό μυθιστόρημα
- Ο Ευρωπαίος
- Ή άγιος ή μυθιστοριογράφος
- Ασφυκτικός εναγκαλισμός ελληνορθόδοξου κιτς
- Το ήθος της μορφής του
- Τ' αλειτούργητα ξωκλήσια της ψυχής
- Παπαδιαμαντική κιβωτός
- «Έρωντας είναι, δεν είναι γέροντας»
- Πεντζίκης Νίκος Γαβριήλ
- Πικρός Πέτρος
- Ρήγας Βελενστινλής
- Ροΐδης Εμμανουήλ
- Ροζέττη Ντόρα
- Σκαρίμπας Γιάννης
- Σωτηρίου Διδώ
- Τσίρκας Στρατής
- Χατζόπουλος Κωνσταντίνος
- Χωμενίδης Χρήστος
- Στη Δευτέρα Παρουσία ας μας βάλουν απουσί
- Ψυχάρης Γιάννης
- Αλλοδαποί πεζογράφοι
- Camus Albert (Αλμπέρ Καμύ)
- Cervantes Don Miguel (Μιγκέλ Θερβάντες)
- Clemens Samuel (Mark Twain-Μαρκ Τουέιν)
- Ο αντισυμβατικός Mαρκ Tουέιν δεν μασά τα λόγια του
- Ο ριζοσπάστης με το αθώο βλέμμα του σκότους
- Η παιγνιώδης -και βαθιά- μελαγχολία του πλοηγού από τον Μισισιπή
- Μάστορας της υπερβολής, της ασέβειας, του χιούμορ
- de Sade Comte (Μαρκήσιος ντε Σαντ)
- Dickens Charles (Κάρολος Ντίκενς)
- 200 χρόνια από τη γέννηση του άγγλου συγγραφέα
- Ντίκενς, ριζοσπάστης, διαχρονικός, επίκαιρος
- Διακόσια χρόνια από τη γέννηση του Καρόλου Ντίκενς
- Ο συγγραφέας που «άλλαξε» τα Χριστούγεννα
- Η υποκρισία της βικτοριανής εποχής (Ο ζοφερός οίκος)
- Το τέλος της αθωότητας (Μεγάλες προσδοκίες)
- Достоевский Фёдор Михайлович (Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι)
- Ο καθεδρικός της σκόρπιας ζωής (Ο ηλίθιος)
- Οι δαίμονες ενός γίγαντα (Δαιμονισμένοι)
- Ο Παίχτης
- Έγκλημα και τιμωρία
- «Aν είχα εύκολα τα δάκρυα, θα έκλαιγα»
- Hemingway Ernest (Έρνεστ Χεμινγουέι)
- Ξαναδιαβάζοντας τον Χέμινγουεϊ
- Αποχαιρετισμός στον Χέμινγουεϊ
- Ο τραγικός, αρρενωπός κύριος Χέμινγουεϊ
- Hugo Victor (Βίκτωρ Ουγκώ)
- Poe Edgar Allan (Έντγκαρ Άλλαν Πόε)
- Κείμενα
- Μελέτες
- Rilke Rainer Maria (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)
- Saramago José de Sousa (Ζοζέ Σαραμάγκου)
- Verne Jules (Ιούλιος Βερν)
- Γοητευτικός και χωρίς τον μύθο του
- Μια «Ιλιάδα» ελευθερίας και ανεξαρτησίας
- Ραντεβού του Bερν με τον 21ο αιώνα
- Wilde Oscar (Όσκαρ Ουάιλντ)
- Σύμμεικτα
- «Όταν έκλαψε ο Νίτσε», 10 χρόνια μετά
- Ο Παπαδιαμάντης στα θρανία
- Το αξιοθρήνητο τέλος ενός ερωτικού τρίο
- Μυθιστόρημα, μυθοπλασία και άλλα δεινά
- Ο κομμουνιστής που αγαπούσε τις πόρνες και τα αποβράσματα (Πέτρος Πικρός)
- Χρήστος Χωμενίδης: Είναι μπανάλ να δηλώνεις ιερόσυλος
- Ποιος νοιάζεται για τη λογοτεχνία;
- Aκρίβος Κώστας, Πανδαιμόνιο
- Πορτοκάλια και πικραλίδες
- Ο αντίχριστος (Αλεξάκης Βασίλης, μ.Χ.)
- Η έκδοση της ιστορίας του Λιβίστρου και της Ροδάμνης
- Ο τρόμος στον συναρπαστικό κόσμο των παραμυθιών
- Σοβαρά κέρδη και απώλειες δύο πεζογραφικών γενεών
- Η αιχμαλωσία του 1922
- Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου: H πρώτη ελληνίδα πεζογράφος;
- Γιατί διαβάζουμε ελληνική πεζογραφία;
Η εικαστική πλευρά του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη
Κατερίνα Λυμπεροπούλου, εφ. Το Βήμα, 14/12/2011
Έκθεση των ζωγραφικών έργων του έλληνα λογοτέχνη στην γκαλερί Κalfayan
Βυζαντινός και Ευρωπαίος, πολύπλοκος και αθώος, ορθόδοξος και μοντέρνος, ο Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης κέντησε με αναρίθμητες πινελιές και με απέραντη αγάπη και υπομονή ένα μυστικό τοπίο όπου αναδύονται οι σχέσεις του ανθρώπου με το απόλυτο. Αυτό το τοπίο αναδύεται μέσα από την έκθεση του ζωγράφου που εγκαινιάστηκε την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου στις Κalfayan Galleries. Η έκθεση σε επιμέλεια Ερρίκου Σοφρά θα διαρκέσει έως τις 28 Φεβρουαρίου 2012.
Ζωγράφος αυτοδίδακτος («μα κάθε άλλο παρά απλοϊκός και άτσαλος») ο Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993) πλούτισε τη νεοελληνική ζωγραφική με καινούργια πρωτοφανέρωτα χαρακτηριστικά. Aναθρεμμένος στη βυζαντινή Θεσσαλονίκη, βαθύς γνώστης της βυζαντινής γραμματείας και τέχνης αλλά και κάτοχος, από πολύ νωρίς όλων των ρευμάτων και των τάσεων του ευρωπαϊκoύ μοντερνισμού και της αβανγκάρντ, συνδύασε στα έργα του την παράδοση με στοιχεία των μετεμπρεσιονιστών φτάνοντας σε εντελώς προσωπικές διατυπώσεις.
Η ζωγραφική του Πεντζίκη είναι σε άμεση συνάρτηση με τον πνευματικό του κόσμο, τον ιδιαίτερο ψυχισμό του, τα νεωτερικά, τόσο τολμηρά πεζογραφήματά του. Οπως τόσες φορές είχε πει, το κέντρο αλλά και το έναυσμα της καλλιτεχνικής του παραγωγής ήταν η ορθόδοξη πίστη και τα πατερικά κείμενα.
Έζησε και πέθανε στη «Μητέρα Θεσσαλονίκη». Σπούδασε φαρμακευτική και εφηρμοσμένη οπτική στο Στρασβούργο και στο Παρίσι (1926-1929). Τα χρόνια 1930-1955 διηύθυνε το φαρμακείο που κληρονόμησε από τον πατέρα του στην οδό Εγνατία και το διάστημα 1955-1968 εργάστηκε σε φαρμακευτική εταιρεία.
Πρωτοπαρουσίασε ζωγραφική του το 1944, έχοντας ήδη βρει τη φωνή του στην πεζογραφία και στην ποίηση, έχοντας εκδώσει δηλαδή τα πεζογραφήματα «Ανδρέας Δημακούδης» και «Ο Πεθαμένος και η Ανάσταση», καθώς και την ποιητική συλλογή «Εικόνες». Η εικαστική του παιδεία τον ώθησε στη συγγραφή τεχνοκριτικών σημειωμάτων και μελετών (για τον Παπαλουκά, για τον Γκίκα). Τα πρώτα χρόνια ζωγραφίζει με μολύβια και λάδια, όμως πολύ νωρίς στρέφεται στην τέμπερα, που θα χρησιμοποιήσει ως το τέλος, γιατί θεωρεί το λάδι αισθησιακό.
Κalfayan Galleries, Χάρητος 11, Κολωνάκι, Αθήνα
