Λυσίας, Ὑπὲρ Μαντιθέου (Μετάφραση)

1 Αν δεν ήξερα καλά, βουλευτές, ότι οι κατήγοροι μου θέλουν να με βλάψουν με κάθε τρόπο, θα τους χρωστούσα μεγάλη ευγνωμοσύνη γι’ αυτή την κατηγορία τους· γιατί νομίζω ότι για όσους έχουν συκοφαντηθεί άδικα συντελεστές πολύ μεγάλων αγαθών είναι αυτοί που τους αναγκάζουν να λογοδοτήσουν για τις πράξεις της ζωής τους.
2 Εγώ άλλωστε έχω τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, ώστε ελπίζω, και αν ακόμα συμβαίνει να φέρεται κάποιος σε μένα άσχημα [ή εχθρικά], όταν με ακούσει να μιλώ για τις πράξεις μου, ότι αυτός θα αλλάξει γνώμη και θα με θεωρεί πολύ καλύτερο στο εξής.
3 Και έχω την αξίωση, βουλευτές, αν σας αποδείξω αυτό μόνο, ότι δηλ. διάκειμαι φιλικά προς το παρόν πολίτευμα και ότι έχω αναγκαστεί να συμμετέχω μαζί σας στους ίδιους κινδύνους, να μην έχω καμιά ακόμα ωφέλεια· αν όμως αποδειχτεί ότι και κατά τα άλλα έχω ζήσει κόσμια και πολύ αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύουν και λένε οι εχθροί μου, σας παρακαλώ να εγκρίνετε την εκλογή μου και να νομίζετε ότι αυτοί είναι κακοήθεις. Και πρώτα πρώτα θα αποδείξω ότι στην εποχή των Τριάκοντα δεν ήμουν ιππέας ούτε διέμενα στην πόλη ούτε συμμετείχα στο τότε καθεστώς.
4 Ο πατέρας μου λοιπόν πριν από την καταστροφή μας στον Ελλήσποντο μας έστειλε μακριά στο Σάτυρο που βρισκόταν στον Πόντο, για να ζήσουμε (εκεί), και δε διαμέναμε στην πατρίδα μας ούτε όταν γκρεμίζονταν τα τείχη ούτε όταν μεταβαλλόταν το πολίτευμά μας, αλλά γυρίσαμε πέντε μέρες πριν επιστρέψουν από την εξορία τους στον Πειραιά οι άντρες που εξόρμησαν από τη Φυλή.
5 Και βέβαια ούτε εμείς ήταν φυσικό να επιθυμούμε να συμμετέχουμε στους ξένους κινδύνους, αφού είχαμε έρθει σε τέτοια κρίσιμη περίσταση, ούτε εκείνοι φαίνεται ότι είχαν τέτοια γνώμη, ώστε να παρέχουν αξιώματα στη διοίκηση της πολιτείας και σε όσους ζούσαν στα ξένα και σε όσους δε διέπρατταν κανένα αδίκημα, αλλά πιο πολύ στερούσαν τα πολιτικά δικαιώματα ακόμα και από όσους κατέλυσαν μαζί τους τη δημοκρατία.
6 Έπειτα είναι ανόητο να αναζητεί κανείς όσους υπήρξαν ιππείς από το γραμμένο στη μικρή σανίδα όνομά τους· γιατί σ’ αυτήν πολλοί από αυτούς που ομολογούν ότι ήταν ιππείς δε συμπεριλαμβάνονται, ενώ μερικοί από αυτούς που ζούσαν στα ξένα είναι γραμμένοι. Όμως το εξής είναι πολύ μεγάλη απόδειξη· όταν δηλαδή γυρίσατε στην πατρίδα σας από την εξορία, αποφασίσατε να (σας) παραδώσουν οι φύλαρχοι κατάλογο των ιππέων, για να πάρετε πίσω από αυτούς το επίδομα.
7 Για μένα λοιπόν κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ούτε ότι αναγράφηκα από τους φυλάρχους ούτε ότι παραδόθηκα στους συνηγόρους του δημοσίου ούτε ότι επέστρεψα κάποιο επίδομα. Και όμως είναι εύκολο σε όλους να αντιληφθούν αυτό, ότι δηλ. ήταν αναγκασμένοι οι φύλαρχοι, αν δεν παρουσίαζαν αυτούς που πήραν τα επιδόματα, να τα καταβάλουν οι ίδιοι για τιμωρία τους. Συνεπώς, πολύ πιο δίκαια θα είχατε εμπιστοσύνη σ’ εκείνους τους καταλόγους παρά σε αυτά (τα «σανίδια»)· γιατί ήταν εύκολο να σβήσει το όνομά του από αυτά όποιος ήθελε, σ’ εκείνους όμως ήταν υποχρεωτικό να αναφερθούν από τους φυλάρχους όσοι υπηρέτησαν στο ιππικό.
8 Επιπλέον, βουλευτές, αν βέβαια είχα υπηρετήσει στο ιππικό, δε θα το αρνιόμουν επίμονα σαν να είχα κάνει κάτι φοβερό, αλλά θα πρόβαλλα την αξίωση να εγκριθεί η εκλογή μου (ως βουλευτή), αν είχα αποδείξει ότι κανένας από τους συμπολίτες μου δεν είχε κακοποιηθεί από μένα. Άλλωστε βλέπω ότι και εσείς έχετε αυτή τη γνώμη και ότι γι’ αυτό είναι βουλευτές πολλοί από όσους τότε υπήρξαν ιππείς και ότι πολλοί από αυτούς έχουν εκλεγεί στρατηγοί και ίππαρχοι. Συνεπώς, να πιστεύετε ότι για κανέναν άλλο λόγο εγώ δεν κάνω αυτή την απολογία παρά γιατί είχαν το θράσος να πουν ψέματα εναντίον μου ολοφάνερα. Ανέβα, λοιπόν, για χάρη μου (στο βάθρο) και κατάθεσε ως μάρτυρας.